Ciąg dalszy postu: Imperializm państwa w świetle uchwały III CZP 30/07
***
Przewodniczący Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego wydał między innymi zarządzenie w sprawie opracowania przez jednostki gospodarki uspołecznionej technicznych norm zużycia materiałów w ramach prac przygotowawczych do Narodowego Planu Gospodarczego na 1954r. Z dnia 1.04.1953r. ( ( M.P.nr 33, poz 421).
Nastąpiło to w odesłaniu do dekretu z dnia 29 października 1952 r.o gospodarowaniu artykułami obrotu towarowego i zaopatrzenia. (Dz. U. z dnia 12 listopada 1952 r.), który w art. 1. 1 i 2 stanowił, iż ze względu na potrzeby gospodarki narodowej lub inne potrzeby państwowe mogą być wydawane przepisy o gospodarowaniu surowcami, półwyrobami, wyrobami gotowymi, maszynami, urządzeniami technicznymi, zwierzętami, płodami rolnymi i leśnymi oraz surowcami wtórnymi – oraz, iż przepisy o gospodarowaniu mogą normować w szczególności: produkcję, przerób, obrót, rozdział, postępowanie przy składaniu zapotrzebowań, gromadzenie, skup, zbyt, zbieranie, posiadanie, sortowanie, znakowanie, rejestrację, przewóz oraz zużycie. Naruszenie tego dekretu zgodnie z art. 7-11 powodowało sankcje karne. Zabroniony był jakikolwiek handel tymi artykułami.
Zgodnie z Ustawą z dnia 21 lipca 1950 r. o 6-letnim planie rozwoju gospodarczego i budowy podstaw socjalizmu na lata 1950-1955. (Dz. U. z dnia 30 sierpnia 1950 r.) ustalono warunki i plany rozwoju Państwa na okres 6 lat.
Był to akt prawny, który szczegółowo określał plany gospodarcze naszego kraju. Wszystkie działania poszczególnych województw, powiatów, gmin podporządkowane były spełnieniu tego planu. W planie tym przewidziano m.in. w rozdziale 2 pkt 28 zwiększenie inwestycji budowlanych w tym inwestycji mieszkaniowych o 11,5%. W rozdziale 3 pkt 2 ,8 przewidziano podniesienie dobrobytu poprzez zwiększenie nakładów na gospodarkę mieszkaniową oraz przewidziano rozwinięcie budownictwa mieszkaniowego.
Zakładano wybudowanie 723 tyś izb mieszkalnych. Rozdzielając limit na poszczególne województwa. Ze wszystkich tych zapisów wynika jednoznacznie, iż budynki, które zostały wybudowane zostały wybudowane w celu realizacji Planu 6 letniego, a ich budowa była prowadzona w oparciu o w/w uregulowania prawne. Trudno bowiem przypuszczać, iż podmiot zlecający budowę rozpoczął budowę bez zapewnienia środków, bez wstępnych planów, w tym planów realizacyjnych ( odpowiednik dzisiejszych planów zagospodarowania przestrzennego) bez uzyskania zgody na finansowanie, bez uzyskania zgody na przyznanie materiałów budowlanych ( niedostępnych w obrocie cywilnym a dostępnych jedynie po uzyskaniu na nie przydziału). Budowa taka musiała być uwzględniona w planach budżetowych danego miasta i nastąpić na podstawie pozwolenia na budowę. Sytuacja nie różniła się zbytnio od dzisiejszej sytuacji mającej na celu budowę np. przez Miasto budynków mieszkalnych. Też należy przygotować plany zagospodarowania, zabezpieczyć środki, z tą różnicą, iż dzisiaj materiały budowlane są ogólnodostępne co nie miało miejsca w ówczesnym ustroju, natomiast gmina w przeciwieństwie do ówczesnego stanu może praktycznie samodzielnie podejmować decyzje inwestycyjne.
***
{ 0 komentarze… dodaj teraz swój }