W Uchwale  Sądu Najwyższego pełnego składu   z dnia 26 października 2007 r. III CZP 30/07   rozstrzygano  pojęcie ,,  imperializmu”  tj.  władczego  odebrania  ze  strony  Państwa  nieruchomości, którym  nie  można było  się przeciwstawić.   Imperializm  ten dotyczył  nieruchomości  odebranych  bez  jakiegokolwiek  tytułu prawnego  tj.  takiego, które  mogło by   prowadzić  do zasiedzenia  tak  przejętej nieruchomości i  starania się przez  Skarb Państwa  o  jej  zasiedzenie.

Po II  wojnie  światowej  w  rzeczywistości  żadna inwestycja  państwowa   nie mogła być budowana bez konkretnego planu, bez uzyskania zgód, pozwoleń bez władczej ingerencji Państwa.

Zgodnie z Uchwałą nr 344 Rady Ministrów z dnia 5.05.1951r. ( M.P. Nr A-43 poz 548 ) w sprawie utworzenia Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego na podstawie art. 7 ustawy z dnia 10.02.1949r. o zmianie organizacji naczelnych władz gospodarki narodowej ( Dz.U.R.P nr 7 poz. 43 ) ustalono strukturę organizacyjną Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego składającą się miedzy innymi z departamentu Budownictwa i Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 22 kwietnia 1949 r.w sprawie zakresu działania Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego (Dz. U. z dnia 30 kwietnia 1949 r.) określono zakres działania Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, który dotyczył wszystkich dziedzin życia w tym także gospodarki mieszkaniowej. Zarządzeniem Ministra Budownictwa Miast i Osiedli z dnia 23.04.1954r. ( M.P A-44 poz 634 ) w sprawie przekazania prezydium wojewódzkich rad narodowych uprawnień Ministra Budownictwa Miast i Osiedli w zakresie wyrażania zgody na powoływanie i odwoływanie dyrektorów i zastępców dyrektorów budowlanych przedsiębiorstw państwowych przekazano prezydium wojewódzkich rad narodowych uprawnienia Ministra Budownictwa Miast i Osiedli.

***

Ciąg dalszy >>